lost...

posted on 19 Apr 2013 21:20 by sleepless-insomniac in Diary directory Diary
 
ฉันคิดว่าฉันกำลังหลงทาง...
ไม่รู้ว่าเดินมาไกลแค่ไหน หรือจะต้องเดินต่อยังไง
มันเหมือนมองไม่เห็นอะไรเลย
ฉันว่ามันเป็นธรรมดาที่ใครๆหลายคนคงเคยรู้สึก
เหมือนตัวเองอยู่ท่ามกลางห้วงทะเลอะไรสักอย่างลำพัง
ไม่ก็เหมือนยืนอยู่ท่ามกลางความมืด
ไม่รู้ว่าควรจะเดินไปข้างหน้า ข้างหลัง ซ้ายหรือขวา
แต่มันแปลกตรงที่ว่าฉันหลงทางอยู่บนถนน
ท่ามกลางแสงสว่าง ฉันมองเห็นทุกอย่างชัดเจน
มันสดใส และงดงาม...
ฉันรู้ว่าเดินไปทางไหนแล้วจะต้องเจออะไร
ฉันแค่ก้าวขาเท่านั้น...
แต่ฉันก็หยุดอยู่กับที่โดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลย
ฉันพยายามจะขยับตัว แต่ก็ได้แค่สั่น...
สุดท้ายฉันก็ได้แต่ล้มตัวลงนอนให้หมดไปอีกวันเท่านั้นเอง
 
------------------------------------------
 
จริงๆฉันคิดว่าการมาเขียนไดอารี่พร่ำเพ้อในบล็อกนี้
 
มันไม่น่าจะเกิดขึ้นนะ โดยเฉพาะกับเพื่อระบายเรื่องส่วนตัวที่คิดว่า มันงี่เง่าอ่ะ
 
แต่แบบ...ตอนนี้ฉันว่าชีวิตฉันก็ไม่แย่นะ ฉันได้ทำงานที่ฉันรัก

ฉันมีเพื่อน ทั้งเพื่อนเก่า เพื่อนใหม่ กระทั่งแฟนคลับฉันยังมีบ้างเลย

ฉันชอบเขียนหนังสือเป็นงานอดิเรก ฉันคิดว่าฉันทำได้ดีกับมันเลยล่ะ
 
มีหลายคนรอคอย มีหลายคนชื่นชอบ ฉันดีใจ เพราะฉันเขียน ก็เพราะฉันอยากให้คนอ่านรู้สึกดีกับมัน

แต่ตอนนี้ฉันกลับไม่เขียน ไม่ทำงาน ไม่สนใจใคร

ฉันได้แต่นั่งนิ่งๆ อยู่ตรงนี้ หน้าจอคอม...

ฉันคิดว่าฉันอาจจะป่วย เพราะฉันรู้สึกอ่อนแรง อะไรที่เคยทำได้ ฉันก็ล้มเหลว
 
ไม่รู้สิ ที่พิมพ์มานี่อาจจะเป็นการเรียกร้องความสนใจจากใครสักคนก็ได้มั้ง
 
ซึ่งเอาจริงๆคงไม่มีใครสนใจหรอก ฮะๆๆๆ

แต่ฉันก็พยายามนะ พยายามจะเอาชนะความรู้สึกเหล่านั้น พยายามจะรับมือกับมัน
 
แต่ไม่ว่ายังไง ฉันก็เอาชนะมันไม่ได้สักที

ฉันพยายามจะเล่าให้ "คนๆหนึ่ง" ที่คิดว่าเขาน่าจะเข้าใจฉัน

เขาพูดว่าฉันอาจจะแค่เครียด อาจจะไม่มีอะไรก็ได้ ฉันไม่ได้ป่วย
 
ใช่ ฉันเคยคิดแบบนั้น เพราะฉันเครียดง่ายจะตาย ฉันชอบคิดมากอยู่แล้ว

แต่ทำไม...ไม่ว่าฉันจะพยายามทำอะไร ทั้งสิ่งที่ปรกติชอบ ฉันกลับทำไม่ได้
 
ฉันพยายามจะลองอะไรใหม่ๆ แต่ก็ลงท้ายด้วยความล้มเหลว

ฉันพยายามจะบอกเขาว่าฉันรู้สึกถึงความผิดปรกติอะไรบางอย่าง

เหมือนแบบมีติ่งเล็กๆผุดขึ้นมาที่หลังงี้
 
ฉันเล่าให้เขาฟังตั้งแต่เริ่มเห็นมันเล็กเท่าเม็ดทราย
 
จนตอนนี้มันใหญ่ขึ้น ใหญ่ขึ้น ใหญ่ขึ้น

จนหลังฉันเริ่มเจ็บจนรับน้ำหนักไม่ไหว

ฉันอยากให้มันหายไป ฉันอยากได้แผ่นหลังว่างเปล่าของตัวเองคืนมา

อยากมีร่างกายที่ปรกติ และสามารถวิ่งไปทำสิ่งที่ชอบได้เหมือนเดิม

ฉันอยากร้องว่า "ช่วยด้วย" เสียงดังๆ แต่ก็รู้สึกว่าจะมีใครช่วยฉันได้เหรอ?

แล้วเค้าจะต้องมาช่วยฉันจากอะไร?

ฉันตอบไม่ได้....

--------------------------------------------

ฉันรู้สึกว่าฉันหลงทาง
ฉันหลงทางท่ามกลางแสงสว่าง
ฉันมองเห็นทุกอย่างชัดเจน
แต่ฉันกลับทำอะไรไม่ได้เลย
นอกจากยืนอยู่ที่เดิม...

Comment

Comment:

Tweet

ปีกหงส์ดำงอกรึเปล่า

#3 By ลอยลมเล่น on 2013-04-19 23:47

@nirankas แต่เหมือนคนส่วนใหญ่คงบอกว่างี่เง่า รวมทั้งคนรอบตัวเราด้วย

#2 By Ins0mniac on 2013-04-19 23:19

ผมก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน
แต่จะบอกว่ามันไม่ได้งี่เง่าครับ
(( Hot! Hot! ))

#1 By Nirankas on 2013-04-19 22:12